Ognioodporność konstrukcji drewnianych

Odporność ogniowa konstrukcji drewnianych obliczana jest na podstawie normy PN-EN 1995-1-2. Konstrukcja drewniana powinna być zaprojektowana i wykonana taki sposób, aby w razie pożaru:

• nośność konstrukcji była zapewniona przez założony czas (większość konstrukcji projektujemy jako R30);
• powstawanie oraz rozprzestrzenianie się ognia i dymu w obiektach było ograniczone;
• rozprzestrzenianie się ognia na sąsiednie budynki było ograniczone;
• użytkownicy mogli opuścić obiekt lub zostać uratowani w inny sposób;
• uwzględnione zostało bezpieczeństwo ekip ratowniczych.

Model konstrukcji oraz schemat styczny przyjęty w projektowaniu powinien uwzględniać założenia ognioodporności konstrukcji. Analiza globalna konstrukcji dla uzyskania odpowiedniej odporności ogniowej powinna uwzględniać:

• odpowiedni sposób zniszczenia podczas oddziaływania pożaru;
• właściwości materiałów oraz sztywności elementów w zależności od zmian temperatury;
• efekty rozszerzalności i  deformacji termicznych;

Jeżeli wymagany jest podział na strefy pożarowe, elementy ograniczające strefy pożarowe oraz ich połączenia powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby zapewnić utrzymanie funkcji oddzielającej przez określony czas trwania pożaru.

Istotne jest, by:

• nie następowała utrata szczelności;
• nie następowała utrata izolacyjności;
• promieniowanie cieplne po stronie nie nagrzewanej było ograniczone.

Należy wziąć pod uwagę, że prędkości zwęglania są odmienne dla powierzchni:

• niezabezpieczonych na czas oddziaływania pożaru
• początkowo zabezpieczonych przed wyczerpaniem warstwy ochronnej
• początkowo zabezpieczonych po wyczerpaniu warstwy ochronnej

Dla powierzchni zabezpieczonych okładzinami ognioochronnymi lub innymi materiałami izolacyjnymi należy zwrócić uwagę, że:

• początek zwęglania jest opóźniony o pewien czas
• zwęglanie może się rozpocząć przed awarią zabezpieczenia ogniochronnego, ale z mniejszą prędkością